Top

Red Hook

De eerte keer dat ik over Red Hook hoorde, was een jaar geleden. Mijn vriendin A. had voor het eerst van haar leven een auto in NYC en daarmee werd ’t ineens mogelijk om deze uithoek van Brooklyn te bezoeken. Er rijdt namelijk geen metro naar Red Hook en daarmee is de buurt zo goed als onbereikbaar, wat de aantrekkingskracht natuurlijk alleen maar vergroot. “Wat is er in Red Hook?” vroeg ik haar. “Het is afgelegen, het is industrieel, het ligt aan het water, met mooi uitzicht op het vrijheidsbeeld, maar vooral: je hebt er fantastissch eten,” legde ze uit en ik werd nieuwsgierig. Maar het kwam er dat jaar niet van: ik was maar een week in New York en er stond veel op het programma. Dit jaar was ik nog niet aangekomen (mijn koffer stond nog onuitgepakt in de gang) of huiseigenaar P. begon over Red Hook. “Ben je er ooit geweest?” vroeg ze enthousiast. “Er is daar een Ikea!” Geen steekhoudend argument natuurlijk.

Maar, voor het perspectief: Ikea bestaat hier nog niet zo lang. Die in Red Hook is de eerste in NYC en werd pas in 2008 geopend, na een lange strijd met de bewoners. Die vonden dat de woongigant nodeloos veel grond aan de populaire waterkant in beslag nam, om nog maar te zwijgen van de overlast van auto’s die zou volgen. Als tegemoetkoming zorgde Ikea voor watertaxi’s vanuit Manhattan en gratis bussen vanaf metrostation Borough Hall in Brooklyn. En daarmee werd niet alleen de winkelketen een feit, maar werd ook ineens Red Hook bereikbaar voor de bewoners van de stad.

Red Hook is bijna net zo oud als Manhattan. In 1636 werd het dorp Roode Hoek gesticht door Nederlandse Kolonisten. Rapelye st werd vernoemd naar het eerste Nederlandse kind dat in dit nieuwe dorp geboren werd: Sarah Rapelje, dochter van Joris Jansen Rapelje. Maar dat is niet het enige dat doet denken aan de Nederlandse geschiedenis. De pakhuizen aan het water hadden net zo goed aan het IJ kunnen staan. Als je een beetje je best doet is het net alsof je aan de Piet Heinkade staat of op het NDSM terrein in Amsterdam. Ook hier wordt het industriegebied vooral door kleine, creatieve bedrijfjes in beslag genomen.

Red Hook is overigens lang niet altijd zo populair geweest als nu. In de crisis van de jaren ’30 werd het Hooverville genoemd en was het één grote sloppenwijk. In 1990 noemde het blad Life Red Hook één van de ergste buurten van heel Amerika en de crack-capital van de wereld. En ook nu staat de meeste sociale woningbouw van Brooklyn nog in Red Hook. Maar het is een wijk in beweging: aan de waterkant ontstaan restaurantjes en er worden parkjes aangelegd, waar je heerlijk in de zon op een bankje over de East River kan uitkijken. Het water golft ruisend over een klein stenen strandje, de vlinders dansen met tientallen tegelijk langs paarse bloemen Aan de overkant staat het Vrijheidsbeeld en cirkelen de helikopters over de zuidhoek van Manhattan.

“Het is hier zo vredig en stil,” zeg ik tegen een vrouw die vanuit haar atelier naar buiten komt om een sigaret te roken. “Nu wel ja, maar moet je hier eens in het weekend komen. Dan komen ze hier met honderden tegelijk om groot in te slaan bij Ikea of de supermarkt..” Ze woont en werkt hier al meer dan 20 jaar en lijkt ontevreden met de groeiende interesse voor dit gebied. “Ach, het zal nooit helemaal bij de stad horen: er is hier geen metro en die zal er ook nooit komen ook, vanwege de ondergrond. En als er geen metro is, kan je het wel vergeten. Want probeer hier in de winter maar eens te komen, als de sneeuw tot aan je knieen ligt.”

Maar voorlopig is het 25 graden en schijnt de zon. Vanuit Brooklyn Heights doe ik er 10 minuten over om hier te komen op mijn geleende fietsje. En dan is het heerlijk ontspannen van de zon genieten, naar het water luisteren en een drankje doen. Niks mis mee dus!

Wyke Potjer
Geen reacties

Plaats een reactie