Top

Fietsen naar de Little Red Light House

Mijn vriendin A. had jarenlang een fiets staan in haar appartement aan W13 st, maar ze gebruikte hem nooit. “Fietsen is hier niet zoals bij jullie! Er zijn geen fietspaden, de taxichauffeurs maken er een sport van om je van de weg te rijden en automobilisten zien je sowieso niet!” Die fiets is dus nooit gebruikt en hoewel de stad na al die jaren heel wat fietspaden heeft aangelegd, is A. er nog steeds van overtuigd dat fietsen in NYC zoiets is als je eigen doodvonnis tekenen.

Mijn vriend T. denkt daar heel anders over: hij fietst elke dag van zijn huis in Prospect Heights over de Brooklyn Bridge, langs de Hudson River naar zijn werk op 36 st. Met helm op, dat wel, maar zijn rijstijl doet zeker niet onder voor dat van de gemiddelde Nederlander (bewees hij deze zomer in Amsterdam). En omdat veel van zijn vrienden wel joggen, hiken of aan yoga doen, maar liever niet buiten de sportschool fietsen, is hij blij met een Nederlands fietsmaatje (in de vorm van me, myself and I), ook al is het maar voor één zomer. En dus kwam T. me meteen enthousiast zijn oude racefiets lenen.

Het eerste weekend crossten we door regenachtig Brooklyn langs Clinton Hill en DeKalb Market, maar vanwege het weer hadden we er al snel genoeg en hingen we de fiets voortijdig aan de wilgen. Maar de volgende dag gingen we er eens goed voor op het fietszadel zitten: de Hudson River Greenway is 51 km lang en loopt van Battery Park in het Zuiden naar Harlem in het Noorden en weer terug naar t zuiden langs de East River. Wij hebben er zo’n 20 km van gefietst (heen): over de Brooklyn Bridge, dwars door Manhattan, naar de Hudson River en dan omhoog tot aan de kleine rode vuurtoren onder de George Washington Bridge (ter hoogte van 177 st.)

De zon scheen en dus was de Greenway van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezaaid met hardlopers, skaters en fietsers en voerde de tocht langs een eindeloze reeks basketbalvelden (onder de highway), volleybalvelden (in Riverbank State Park) en picknickplekken waar latino’s quinceanera’s vierden en Caribiers de salsa dansten op knetterharde muziek (in Fort Washington Park).

De kleine rode vuurtoren werd beroemd door een kinderboek van Hildegarde Swift: The little red light house and the great grey bridge. Dat boek vertelt ’t verhaal van de kleine vuurtoren die erg belangrijk werk verricht, maar onzeker wordt als er een grote grijze brug naast hem wordt gebouwd met daarop een knipperend licht. Als er op een dag een dikke mist over de rivier hangt, blijkt dat de vuurtoren zich voor niks zorgen heeft gemaakt: ondanks de komst van de grote brug is de kleine toren nog steeds onmisbaar en belangrijk… Mooi verhaal toch?

De vuurtoren is overigens niet zo oud als je misschien zou denken: pas in 1889 werd er een paal met kaarsen opgehangen om het toenemende scheepsverkeer te waarschuwen voor de verraderlijke Jeffrey’s Hook. En deze vuurtoren werd pas in 1921 op deze plek gebouwd. Zes jaar later werd al begonnen met de bouw van de George Washington Bridge, die de vuurtoren overschaduwt. En omdat de brug goed verlicht was, werd de vuurtoren in 1947 inderdaad overbodig verklaard. De werkelijkheid is dus niet zo romantisch als het kinderboek, hoewel het boek er wel voor heeft gezorgd dat de vuurtoren nooit is afgebroken en zelfs een monument geworden is. Hoe dan ook: het levert een mooi plaatje op en is een mooi eindpunt van de fietstocht (nou ja…je moet nog wel weer terug natuurlijk, dezelfde 20 km…).

Wyke Potjer
Geen reacties

Plaats een reactie