Top

I remember you well in the Standard Hotel

Sommige ‘urban legends’ zijn er om in stand gehouden te worden, ook al heb je zelf nog nooit het levende bewijs ervan gezien. Zo gaat het verhaal dat mensen doelbewust een kamer huren in het Standard Hotel om voor het blote oog van Jan en Alleman seks te hebben. De ramen van de kamers zijn ongewoon groot en bovendien goed te zien vanaf de verhoogde High Line, die onder het hotel door loopt. En dus kijk ik onwillekeurig elke keer weer even omhoog. Tot nu toe moest ik het doen met de scene uit de film Shame waarin Michael Fassbender zijn exhibitionisme botviert in het Standard Hotel, want in het echte leven leek er nooit wat te zien achter die grote ramen.

Tot deze week….

Samen met mijn vriendin L. liep ik in het begin van de avond onder het hotel door richting het Meatpacking District, waar we hadden afgesproken in een restaurant. Onze blik werd getrokken door een vrouw in een felrode jurk op de bovenste verdieping van het gebouw. Ze stond met haar rug tegen het raam geplakt en net op het moment dat wij dachten dat ze aan het poseren was voor een foto, trok ze haar jurk omhoog en liet ze de wereld haar blote billen zien.

Na korte tijd verdween ze uit beeld en verscheen er een andere vrouw in een iets minder opvallend zwart jurkje. Ook zij stond in eerste instantie met haar rug tegen het raam geplakt, alsof ze poseerde voor een foto. En ook zij trok vervolgens haar jurk omhoog om de bezoekers van de High Line te ‘moonen’, zo leek het. Ondertussen werd onze aandacht getrokken door het raam er naast: daar zat een vrouw minutenlang bewegingloos naar buiten te staren – even vroeg ik me af of het een pop was, toen ze opstond, zich omdraaide en in haar blote kont haar handen leek te wassen.

“Oh My God!” riep mijn vriendin L. uit. “Het zijn de wc’s!” En mijn blik trok even naar links waar de lichten van de beroemde cocktailbar door het raam schenen. Zouden de wc’s van deze bar inderdaad ramen hebben die van de vloer tot aan t plafond reikten? En zouden de meiden die hier naar de wc gingen dan niet doorhebben dat als zij naar buiten kunnen kijken ‘buiten’ ook heel waarschijnlijk naar binnen kan kijken?

We keken nu met een andere blik naar het schouwspel. Het leek ineens alsof we naar een absurdistische film keken, die geprojecteerd werd op de muren van een museum voor moderne kunst. Er waren vrouwen die eerst uitgebreid de tijd namen om de wc-bril schoon te maken, voordat ze gingen zitten. Er waren vrouwen die helemaal niet gingen zitten en een wankel evenwicht probeerde te bewaren terwijl ze boven de pot hingen. Maar opvallend was, dat veel vrouwen hun jurk omhoog trokken terwijl ze met hun gezicht naar de wc stonden en hun billen naar het raam. En dat sommigen van die vrouwen die jurk zelfs omhoog hielden totdat ze hun handen gewassen hadden, in datzelfde hok, voor datzelfde raam.

“Zouden deze vrouwen nou echt niet door hebben dat ze hier in het volle zicht naar de wc gaan?” vroeg ik mijn vriendin A, die me jaren geleden vertelde over de mythe van het Standard Hotel. Zij dacht hier even over na: “Weet je? Als mensen op zo’n hoge verdieping zijn, hebben ze op de één of andere manier altijd ’t gevoel dat niemand ze kan zien.” “Wat maakt het ook uit?” voegde mijn vriend T. hier aan toe “het is nou ook weer niet zo dat je op straat herkend wordt als het meisje dat net zat te plassen op de bovenste verdieping van het Standard Hotel.” Goed punt. Rest er nog één vraag: waarom hangen de urinoirs bij de mannen wc’s niet ook voor een groot raam? Dat lijkt me nou zo’n grappig gezicht….

Wyke Potjer
Geen reacties

Plaats een reactie